Tabiat birden üşür

Bir şimşek çakar birden

Yer gök kızarır bir an

Bir yıldırım düşünce

Duygular işkencede

Bulutlar öpüşünce

Ve denizler sökülür

Çelikten kafesinden

O an öyle bir zaman

İlk damla dökülünce

Mevsimler gelir vecde

Bulutlar öpüşünce

Nehirlere su yürür

Rahmetin nefesinden

Başka bir mevsim hazan;

Bereket ince ince

Damlaya dönüşmede

Buluşlar öpüşünce

son gölge
akşam batan güneşin son gölgesinde diner
gün boyu alev alev tutuşturan bir ateş
bir ağacın uzayan gölgesinde serinler
ufukta yarımlaşan ateş renginde güneş

gölgeler uzadıkça kaybedilen ışıklar
yaz günü alevlenen bedenleri tazeler
şarap rengi akşamı kadehlere  aşıklar
doldurunca yıldızlar gönüllerine iner

altından teller olur süzülen son ışıklar
aşıkların gölgesi gitgide sonsuzlaşır
puslu bir karanlığa bürünür sarmaşıklar
bir arı iğnesinde en son gölgeyi taşır

bir ağaç gölgesinde dinlenirken umutlar

bir bulut kütlesi güneşi

ardına saklar

yağmur yağar

şimşekler yıldırımlar aydınlatır geceyi

karanlık ruhunda tezatı saklar

kaldırır yüzünden siyah peçeyi

çözer bilmeceyi

gecenin koynunda ağır uykuda  safak

yazdan artan eğlenceyi

uykusunda bırakarak

savrulur yaprak

şafağın avcuna iner damlalar

puslu aydınlıkta ıslanır toprak

bulutlar ağlar

kışa çok az var

sonsuz sayıda ilmik

ilmik nakışlanır kır

klasik renklerden öte

binlerce renk bakışır

alem uyanmada yine

yine bir diriliş var

iklim uyanma vakti

uyanıyor ilkbahar

soğuk günler geride

geride kalıyor kış

yüreklere işliyor

bu sonsuz nakışlanış